На прасторах былога СССР большасць забудовы была абсалютна тыпавой і копіі вядомых гродзенскіх будынкаў можна сустрэць нават у Карагандзе або за Уралам.

Праект Аляксандра Перагудава "Сустрэча Стагоддзяў". Гродна ўчора і сёння на старых паштоўках і фотаздымках

 93 гады таму, 4 кастрычніка 1921 года на плошчы Тызенгаўза была асвечана і ганарова адкрыта Стэла Свабоды. Сёння яе няма, яна была знесена ў 1939 годзе, таму пабачыць яе можна толькі на фатаздымках. Як і гарадзенскую ратушу, палац Радзівілаў, Фару Вітаўта, касцёл дамініканаў, кляштары бернардынак і кармялітаў, Аляксандра-Неўскую царкву і шмат-шмат іншых цікавых і прыгожых гістарычных будынкаў…

Сегодня во время экономического кризиса необходимо икать все возможные пути стабилизации национальной экономики, привлекая как можно больше новых идей из всех сфер жизни общества. Одним из таких неожиданных источников может оказаться недвижимое историко-культурное наследие, содержащее в себе огромный исторический и социальный стабилизирующий потенциал.

Каждый день мы выходим на улицы родного города, спешим по своим делам и как-то особенно не задумываемся о том, чем для нас является место, где мы живём. Вы, конечно, можете возразить, но у каждого в голове создаётся свой образ Гродно, ясный или расплывчатый, связанный с повседневной жизнью. Однако общая картинка города остаётся где-то вне сознания.


Горад стварае чалавека. І чалавек стварае горад. Да гэтых тэзаў я прыйшоў, спакваля разважаючы пра ролю горада ў маім жыцьці і жыцьці ўсіх беларусаў увогуле. Я гарадзенец, хаця ў Горадні стала не жыву ад 18 год. Пасьля быў Менск, цяперака Вільня, але родным горадам застаецца Горадня. Ёй я і прысьвячу гэты эсэй.

Scroll to top