Ha берагах Нёмана — адной з маляўнічых рэкаў Еўропы — стаіць старажытнае места Горадня. Яе гісторыя пачалася блізу дзесяці стагоддзяў таму з драўлянага дзядзінца, пабудаванага як фарпост на паўночна-заходніх межах Беларусі. Ад словаў “гарадзіць”, “гарадзьба” і паходзіць назоў “Горадня”. У сярэдзіне мінулага стагоддзя гэта ўжо быў даволі вялікі горад з 18 тысячамі жыхароў. Тут дзейнічала каля 40 заводаў, у тым ліку цагельны, шоўкавы і піваварны, мужчынская гімназія і некалькі пачатковых школаў, тэатр, губернская друкарня.

Самая знакамітая сямейная пара ў свеце ў лістападзе 2017 адзначыла 70-годдзе супольнага жыцця. Брытанская каралева Лізавета ІІ і яе муж прынц Філіп Маўнтбэтан адсвяткавалі тады юбілей у коле шматлікіх нашчадкаў. 

Весной 1823 г. офицера Игнация Прондзинского вызвали к его непосредственному начальнику – руководителю корпуса военных инженеров Королевства Польского Маурицию Гауке. Прондзинскому – чуть больше тридцати, но на своём веку офицер-фортификатор повидал немало.

Сярод гарадзенскіх постацей ХХ стагодзя ксёндз Людвік Саванеўскі займае асаблівае месца. І не толькі таму, што ён адзначыўся як аўтарытэтны пастыр ці пакінуў значны адбітак на мясцовым грамадскім грунце. Справа нават не ў яго паэтычнай спадчыне, бо ў рэшце рэшт у міжваеннай Гародні прагаю да вершаванага радка пакутаваў шмат хто (нават мясцовы камендат паліцыі быў у стане накрэмзаць некалькі радкоў у гонар адкрыцця моста праз Нёман).

Когда мы слышим что-либо об осетрах, то, как правило, вспоминаем Волгу, Каспийское море и браконьеров, которые ради ценной чёрной икры истребляют огромных красивых рыб. Но мало кто знает, что ещё девяносто лет назад в гродненских ресторанах можно было угоститься мясом осетра, выловленного в нашем Немане.

Scroll to top