| Шыдлоўскі Аляксандр Канстанцінавіч 18.06.1911 – 26.09.2002
дзеяч заходнебеларускага культурнага і грамадска-палітычнага жыцця, кампазітар, аўтар вядомых песень, стваральнік песенных калектываў, гарачы патрыёт Беларусі і Горадні
Аляксандр Канстанцінавіч Шыдлоўскі нарадзіўся 18 чэрвеня 1911 г. у вёсцы Мінкі на Смаргоншчыне. У гады Першай сусветнай вайны яго сям’я з’ехала ў эвакуацыю і жыла ў расейскім горадзе Сімбірску. Пасля вяртання на Беларусь у 1921 годзе А. Шыдлоўскі пачаў навучанне ў Віленскай беларускай гімназіі. Тут ён пазнаёміўся з выдатнымі беларускімі дзеячамі міжваеннага часу – Рыгорам Шырмам, Сяргеем Паўловічам, Максімам Гарэцкім, Адамам Станкевічам. У гімназіі Шыдлоўскі далучыўся да падпольнага беларускага камуністычнага руху, за што быў з гімназіі выключаны. У 1928 г. стаў інструктарам беларускага парламенцкага клуба ў польскім Сейме “Змаганне”. Праз нейкі час быў арыштаваны польскімі ўладамі і прыгавораны да 5 гадоў турмы.
Пасля вызвалення з польскай турмы А. Шыдлоўскі жыве і працуе ў Варшаве звычайным рабочым. У 1938 г. А. Шыдлоўскі разам са сваім братам Язэпам Урбановічам ствараюць апошнюю ў Польшчы легальную беларускую арганізацыю – Беларускае культурнае таварыства ў Варшаве. Арганізацыя вяла вялікую патрыятычную працу сярод беларускіх рабочых у Варшаве. Яшчэ ў тыя часы А. Шыдлоўскі блізка пазнаёміўся і пасябраваў з паэтам-падпольшчыкам Максімам Танкам. Увесь гэты час Аляксей збіраў беларускія народныя песні, апрацоўваў іх, спяваў у беларускіх хорах.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны Аляксей Канстанцінавіч быў артыстам хору Рыгора Шырмы, выступаў перад параненымі ў шпіталях, працаўнікамі тылу, ездзіў па франтах.
З 1950 г. Аляксей Канстанцінавіч жыў у Гродне. 35 гадоў працаваў у Гродзенскім доме народнай творчасці, з якіх 10 год узначальваў яго. Ён стаў аўтарам вядомых песень “Ой, ты, Нёман родны”, “Песня пра Гродна”, “Колькі ў небе зор.” А.К. Шыдлоўскі стварыў некалькі песенных калектываў, творчая дарога якіх працягваецца і сёння. Нягледзячы ні на якія змены палітычнай лініі уладаў Аляксандр Канстанцінавіч працягваў заставацца гарачым патрыётам сваёй Бацькаўшчыны. Ужо ў пачатку ХХІ стагоддзя разам са сваім сябрам Апанасам Цыхуном напісаў песню пра беларускую мову, у якой падкрэсліў непераможнасць ідэі беларускага нацыянальнага адраджэння:
Ты родная мова, як звон жаўруковы.
Як Неба прываблівых думак і мар.
Ты нацыі нашай жыццё і аснова,
Бясцэнны скарб сэрцаў, Усявышняга дар!
Памёр Аляскей Канстанцінавіч 26 верасня 2002 года.
Поўны спіс імёнаў
Апошнія каментарыі:
|
|
to zet000 Ганарыцца - прынамсі памятаць і паспрабаваць зразумець. Аднак і даваць ацэнку ўсяго, што было зроблена. А наконт паганцаў... Я амаль упэўнены, што Вам на самой справе напляваць на Другую Сусветную. Інакш, Вы б не карысталіся нацыскай лексікай! |
|
|
"1944 годзе быў абраны сябрам Беларускай цэнтральнай рады. Быў генеральным інспектарам «беларускага вызваленчага войска», якое фарміравалася на тэрыторыі Германіі." - круто??????????????!!!!!!!есць чым ганарыцца, яўэ ўспомніця пра СС Беларусь ...паганцы беларутэны |
|
|
Дзякуй вялікі, можа напішаце які матэрыльчык пра Льва Бакста кароценькі. вывесім на нашым сайце. |
Праглядзець усе выказванні (Усяго 12)
|
|