|
| Тамашчык Павел Аляксандравіч
? – ?
старшыня Гродзенскай беларускай школьна-прытулкавай рады, інспектар ці дырэктар Гродзенскай беларускай гімназіі
Паходзіў з в. Гольні на Браставіччыне. 7 лютага 1921 года абраны старшынём Гродзенскай беларускай школьна-прытулкавай рады. Вясной 1921 года з’яўляўся інспектарам Гродзенскай беларускай гімназіі, па іншых звестках – выконваў абавязкі дырэктара гімназіі. У сваім лісце да Л.Дубейкаўскага ад 26 красавіка 1921 года П. Тамашчык пісаў: “У лісце да мяне Вы ні водным словам ня прагаварыліся аб грошах на гімназію. Калі ласка дайце мне зараз жа адказ праз Натусевіча, альбо па тэлеграфу, калі мне прыехаць па грошы. Усе настаўнікі чакаюць грошы на Свята (свята будзе 1 траўня) і дзеля гэтага не даюць мне пакою. Пра гімназію наогул мне трэба з Вамі пагаварыць, а дзеля гэтага адкажыце мне, чы ня будзеця Вы ў хуткім часе ў Гародні, іначай я да Вас прыеду. Апрач гімназіі мне трэба з Вамі пагаварыць па справах Гарадзеншчыны. Чакаю адказ і грошаў.” Быў арыштаваны польскімі ўладамі ў пачатку 1921 года. Пазней жыў у Вільні, дзе памёр у паваенны час. Паводле У. Ляхоўскага быў жанаты на Станіславе Буйло.
Поўны спіс імёнаў
Апошнія каментарыі:
|
|
to zet000
Ганарыцца - прынамсі памятаць і паспрабаваць зразумець. Аднак і даваць ацэнку ўсяго, што было зроблена.
А наконт паганцаў... Я амаль упэўнены, што Вам на самой справе напляваць на Другую Сусветную. Інакш, Вы б не карысталіся нацыскай лексікай! |
|
|
"1944 годзе быў абраны сябрам Беларускай цэнтральнай рады. Быў генеральным інспектарам «беларускага вызваленчага войска», якое фарміравалася на тэрыторыі Германіі." - круто??????????????!!!!!!!есць чым ганарыцца, яўэ ўспомніця пра СС Беларусь ...паганцы беларутэны |
|
|
Дзякуй вялікі, можа напішаце які матэрыльчык пра Льва Бакста кароценькі. вывесім на нашым сайце. |
Праглядзець усе выказванні (Усяго 12)
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Лірыка...
|
Каложа
|
І
Дзень асеньні ішоў,
Да сярэдзіны, пэўна,
Серабрысты і сьпеўны
Між дрыготкіх дажджоў.
Парк суцішна дыхаў,
Спадарожнічаў дожджык…
Асьцярожна і ціха
Я прыйшла да Каложы.
ІІ
Яшчэ на гольлі вільгаць засталася.
У лісьце пахаваныя сьляды.
Алень драўляны на іканастасе –
Чыясь душа – схіліўся да вады.
І што мне, што знадворку непагода,
Што дождж па сэрцы коламі прайшоў?..
А голас сьвятара ляцеў свабодна
І зноў вяртаўся ад галасьнікоў.
ІІІ
Магчыма, самае прыватнае жаданьне,
Якое ўслых ня варта прамаўляць:
Калі пачнецца Суд,
Калі ў празрыстым раньні
Праз далеч сінюю труба пачне склікаць,
І страчаны Сусьвет
Паўстане ў новай сіле.
Душа і цела
Зьвяжуцца нанова –
Дай мне пачуць Твае сьвятыя словы:
"Дарую грэшным,
Бо яны любілі."
IV
Я думала: калі б застацца зараз
У восені, ўрачыстай і прыгожай,
Калі ўсё, усё зьмясьціцца можа
І апраўдацца для тваёй душы –
Асьветланай, усё пакінуць зараз!..
Ды смутак невымоўны
Ў дрэве кожным,
І парк мяне праводзіць ад Каложы.
І варта
Жыць.
Ганна Аўчыннікава
|
Дасылайце свае вершы пра Гародню
|
|
Помнік
| |
вул. Гараднічанская 23
|
|
|
|
Слаўнае імя
 Сівіцкая-Войцік Людвіка Антонаўна (18.09(30.09).1892 – 8.10.1991)
адна з заснавальнікаў Гродзенскага гуртка беларускай моладзі, сябра Гродзенскага “Польскага самаадукацыйнага кола”, сакратар БНК, сябра Цэнтральнай рады беларускіх арганізацый, рэдактарка шэрагу беларускіх выданняў |
Чытайце ў Бібліятэцы
 УЛИЦА БЕРТЕЛЯ
17 верасня 2009 года
Ежедневно мы пересекаем десятки улиц, переулков, площадей, подчас не успевая даже вспомнить их названия. На стенах зданий мелькают таблички с именами героев, но мы просто идем себе по своим делам, и они, эти герои, почему-то бесконечно далеки от нас. С каждым годом их имена стираются в нашей памяти все больше, а часто вообще ни о чем не говорят. Через несколько десятков лет время, завертевшееся колесом, грозится поглотить и саму память.
Глядзець
|
|
Рэканструкцыя - аднаўленне чаго-небудзь па апісаннях ці рэштках, якія захаваліся
(Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы, 1999)
|
|
|
|
